„Głos” to już trzecia wydana w naszym kraju książka Arnaldura Indriðasona, chyba najchętniej czytanego pisarza w Islandii, którego utwory zostały dotychczas przetłumaczone na ponad dwadzieścia pięć języków. Jest ona jednocześnie szóstą częścią bardzo popularnego cyklu kryminałów opowiadającego o losach komisarza Erlendura i jego dwóch pomocnikach: Elinborg i Sigurdurze Olim.

Tym razem muszą rozwikłać zagadkę morderstwa Gudlaugura Egilssona, pięćdziesięcioletniego portiera odnalezionego w zapomnianym przez wszystkich skromnym pomieszczeniu hotelu, gdzie przepracował wiele ostatnich lat swojego życia. Nikt z otaczających go ludzi nawet nie podejrzewa, że niegdyś, w latach swojej młodości, wielu dostrzegało w nim ogromny potencjał. Jako solista chóru chłopięcego obdarzony niepowtarzalnym talentem i ogromnymi predyspozycjami wokalnymi stał się gwiazdą dziecięcą. Niestety, nigdy nie dane mu było poznać swojej prawdziwej wartości – osaczający go rówieśnicy stale mu dokuczali, zazdroszcząc mu pięknej pasji, dalekosiężnych celów i osiągnięć, których oni nigdy nie mieli dokonać. Wynikający z tego nieustanny brak pewności siebie został spotęgowany na dodatek śmiercią matki będącą jedyną osobą, której w pełni ufał. Despotyczny ojciec zabrał mu dzieciństwo, pozbawił najpiękniejszych chwil życia, a kontakty z topniejącym w oczach gronem kolegów ograniczył jedynie do szkoły, gdzie chłopiec był ciągle zastraszany i brutalnie bity. To właśnie ten rodzic, który wszystkie swoje niezrealizowane ambicje życiowe przeniósł na syna, zniszczył w nim radość z życia, mającego być jedynie sposobem na wykonanie jego wygórowanych oczekiwań. Chciał, aby jedynym znanym światem dla jego dziecka stała się rzeczywistość przepełniona muzyką, żądzą pieniędzy i nieograniczonej sławy z której mógłby czerpać całymi garściami.

Chłopiec będąc stale uświadamiany, że o swoich problemach nie może nikomu powiedzieć, a wszystkie doznane szykany musi potulnie znosić na rzecz przyszłego sukcesu, stał się coraz bardziej wyizolowany i zamknięty w sobie. Jednak, jak to zwykle bywa w takich historiach, podczas ostatniego przełomowego występu młodzieńca natura dała o sobie znać. Dzięki nieuchronnemu dojrzewaniu oraz niepowstrzymanym prawom przyrody dziecko straciło swój anielski głos, za który tak wiele osób jednocześnie go podziwiało i nienawidziło. Nigdy nie dane mu było być sobą, a gdy stał się dorosły, pamiątką dawnych, nieszczęsnych chwil, zostały dwie wydane przez niego płyty, będące obiektem poszukiwań zagranicznych kolekcjonerów, którzy byli w stanie zaoferować każdą sumę, by choć w niewielkim stopniu zasmakować dzieło artysty skazanego na bezpowrotne zapomnienie. Policjant Erlendur od razu domyśla się, że kluczem do rozwiązania zagadki morderstwa jest odkrycie całej prawdy o przeszłości zapomnianego solisty, który został okrutnie skrzywdzony przez rzeczywistość w jakiej przyszło mu żyć i ludzi, nie mogących dosięgnąć jego prawdziwej osobowości.

Druga książka, o której pragnę tutaj wspomnieć, to „Szlak kości”, debiutancki kryminał archeologiczny brytyjskiej pisarki Elly Griffiths i jednocześnie pierwsza część jej bardzo dobrze zapowiadającego się cyklu o przygodach Ruth Galloway. Jest samotną, czterdziestoletnią kobietą, która mieszka w pobliżu Słonych Błot, bagien położonych w skrywającym wiele tajemnic hrabstwie Norfolk we wschodniej Anglii. To właśnie w tym znienawidzonym przez wszystkich za swą nieodgadnioną tajemniczość miejscu główna bohaterka odkrywa starodawny krąg rytualny, pochodzący jeszcze z epoki brązu, uważany przez ludność prehistoryczną za miejsce święte, ośrodek kultu i punkt złączenia nieba z ziemią. W tym samym czasie w nieznanych okolicznościach ginie Lucy Downey, a problem jej zniknięcia próbuje rozwiązać inspektor Harry Nelson, ambitny i szorstki w obyciu funkcjonariusz, który po dziesięciu latach nieudanych poszukiwań odnajduje w pobliżu miejsca dawnego archeologicznego znaleziska szczątki dziecka. Mając nadzieję, że to kości zaginionej dziewczynki prosi o pomoc Ruth, wykładowcę małoznaczącego uniwersytetu specjalizującego się w archeologii sądowej. Kobieta, ku udręce policjanta nękanego przez dziennikarzy, żądających rozwiązania dawnego śledztwa, klasyfikuje kości jako pozostałość ofiary złożonej ponad dwa tysiące lat temu pradawnym bogom. W międzyczasie ginie kolejne dziecko, a pomiędzy główną bohaterką i policjantem rodzi się dziwna więź. Dzięki tej fabule wyłania się bardzo interesujący profil psychologiczny głównej bohaterki. Ruth jest bardzo rozgoryczona, przytłacza ją stale pogłębiana samotność, z którą nie umie sobie poradzić, boi się otaczających ją ludzi, nieudolnie szuka u nich zrozumienia, a jednocześnie nie chce z nimi nawiązywać kontaktu wiedząc, że nie sprostałaby ewentualnemu odrzuceniu. Jest świadoma tego, iż z kretesem zmarnowała całe swoje dotychczasowe życie, a świadomość pewna swych wad nie próbuje z nimi walczyć, akceptując je. Ucieka od swojej katolickiej rodziny, hołdującej całkiem odmiennym życiowym ideom i nie mogącej pojąć jej hermetycznego świata, w którym nie ma miejsca dla kochającego męża i dzieci, a ich rolę spełniają dwa koty.

Wbrew pozorom jest to bardzo interesująca opowieść, jednak wyłączenie na poziomie konceptu; bardzo widoczne jest tutaj „piętno” debiutu – autorka nie nabyła jeszcze, bardzo ważnej w tym gatunku, umiejętności stopniowania napięcia i powolnego, lecz skutecznego, wprowadzania nowych elementów. Jednak książka ta bardzo dobrze rokuje na przyszłość – zakończenie jest bardzo burzliwe i choć praktycznie od początku czytelnik jest wstanie zidentyfikować mordercę pozycja ta zawiera wiele ciekawych zagadek, co wskazuje na to, że Griffiths dzięki pracy włożonej w tę historię wiele się nauczyła. W takim razie należy zastanowić się nad tym, czy zabieg skrytego wskazania czytelnikowi mordercy nie był z góry zamierzony? Moim zdaniem postać zakompleksionej kobiety jest jedynie pretekstem do ukazania istoty współczesnego życia, w którym wielu ludzi może ukrywać się ze swoimi psychicznymi problemami raniąc tym (często w sposób bezpośredni) otaczające ich społeczeństwo. Współczesne kryminały, dzięki stałemu wzrostowi miłośników, coraz częściej przejmują rolę literatury społecznej, mającej na celu uzmysłowienie nam, że codzienną rzeczywistością rządzą prawa, na które ludzie nie mają żadnego wpływu, a większość otaczających nas osób zostało obdarzonych tak skomplikowanym charakterem, że bez pomocy kogoś z zewnątrz sami nie mogą dać sobie rady ze swoim życiem. Czy celem tych dzieł nie jest tak naprawdę doprowadzenie odbiorcy do wstrząsającego zakończenia w którym wraz z autorem dosięga on prawdy będącej próbą zwrócenia uwagi na ważny problem dzisiejszego świata?

Autor: Przemysław K.

Arnaldur Indriðason „Głos”, Wydawnictwo WAB, Warszawa 2011 s. 338

Elly Griffiths „Szlak kości”, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2011 s. 357

To już czwarte wydanie jednej z najważniejszych książek Józefa Tischnera i zarazem pozycji, której wpływ na współczesną filozofię (zarówno polską i światową) jest widoczny aż do dziś, po dwunastu latach od śmierci jej autora. Mowa oczywiście o „Filozofii dramatu”, która została wznowiona na początku bieżącego roku.

Na początku należy zdać sobie sprawę z tego, iż tischnerowska filozofia dramatu to tak naprawdę filozofia dialogu/rozmowy toczonej na płaszczyźnie Ja i Ty, na płaszczyźnie ludzi rozumnych, pytających i jednocześnie oczekujących od zapytanego odpowiedzi. Siłą rzeczy takie rozmowy nie zawsze będą się toczyć więc w sferze bezpośredniej, niekiedy przyjdzie nam przenieść się w bardziej tajemnicze „rejony” i przywdzianie maski stanie się wtedy nieuniknione.

W jednym z kluczowych elementów tej rozprawy filozof (wraz z czytelnikiem, stającym się mimowolnym współuczestnikiem wywodu) dochodzi do przerażającego (ale jakże oczywistego!) w gruncie rzeczy wniosku: „W pewnym sensie jesteśmy monadami bez okien. Nie wiem, co się dzieje w tobie, ani Ty nie wiesz, co się dzieje we mnie.” (s. 106). Jak wiemy monady to byty podstawowe, nie mające ze sobą kontaktu i charakteru przestrzenno-czasowego. Każda jednostka, choć czynnie lub biernie uczestniczy w życiu społecznym, nieustannie jest sama i wielokrotnie ze swą odrębnością nie umie sobie poradzić. Warto także zwrócić uwagę na kwestie formalne tej pozycji. Autor (trudno ostatecznie stwierdzić świadomość tego działania) zawsze swój wywód rozpoczyna od wyjaśnienia kwestii podstawowych (elementarnych) związanych z poruszaną materią, a dopiero po tym przechodzi do sedna, do pojęć bardziej skomplikowanych i wymagających obszerniejszego wyjaśnienia. Dzięki temu nawet osoba nie zaznajomiona z „kanonem” i pojęciami filozoficznymi może zmierzyć się z tą książką bez żadnego oporu i obaw, że natrafi na mur, którego bez pewnego poziomu wiedzy nie zdoła pokonać. Nie powinien nas więc zaskoczyć fakt, że od czasów pierwszego ukazania się tej książki zawsze napotykała na ogromne zainteresowanie ludzi, którzy świadomi rozdarcia jednostki  (pomiędzy wartościami przyziemnymi, a duchowymi) poszukiwali własnego, indywidualnego miejsca w świecie, który z oczywistych powodów nieustannie podlega zmianom skazującym takie działania na sromotną porażkę.

Dzięki bardzo umiejętnie zorganizowanej konstrukcji formalnej, która determinuje przeplatanie rozważań dogłębnymi pytaniami (na które następnie autor próbuje, znów przy adoracji czytelnika, odnaleźć odpowiedź), czytelnik może swobodnie kształtować własne stanowisko i w miarę elastycznie podążać za tokiem myślenia. Józef Tischner niestety często przybiera postawę teoretyka. Wskazując błędy w ludzkich interakcjach niekiedy tylko pokazuje jak w prosty sposób można ich uniknąć i umocnić zjednoczenie społeczeństwa. Łatwo się zatem domyślić, że takie z reguły hipotetyczne rozwiązania są albo zbyt łatwo dostrzegalne dla każdego (zatem nie wypada o nich wspominać) lub po prostu nie ma takich skutecznych pomysłów.

Za kwintesencję całego przekazu tej pozycji mogą posłużyć nam te słowa, chyba najlepiej oddające powód dla którego powstała ta rozprawa: „Świat ogólny ludzkiego dramatu to najpierw rzeczywistość sceny. Scena jest miejscem akcji dramatycznej. Na scenę składają się: rzeczy, przedmioty, krajobrazy, a także uobecniani w doświadczeniach typu intencjonalnego inni ludzie. Scena jest miejscem możliwego ruchu.” (s. 178). Widzimy więc, że każdy z nas w obrębie własnej egzystencji musi uczestniczyć w osobliwym teatrze rozgrywającym się na scenie świata, który wbrew wyobrażeniom wielu współczesnych ludzi nie składa się wyłącznie z desperacko degradującego wszystko inne ludzkiego społeczeństwa. Jednak, już za moment, autor stara się stworzyć dla nas (nikłą) nadzieję pisząc: „W efekcie intencjonalnych doświadczeń człowieka utrwala się nam jego widok jako elementu składowego w ogólnym krajobrazie. Człowiek jest częścią owego krajobrazu. Gdy zniknie z niego, wspomnienie krajobrazu, w którym go widywaliśmy, przywoła jego obecność. Brak człowieka wśród rzeczy, pomiędzy którymi bywał, rodzi wrażenie, że scena jest pusta.” (s. 179). Faktem jest, że żyjąc (w sposób mniej lub bardziej zaborczy) pozostawiamy po sobie ślad, czy to stricte materialny, czy też duchowy.

Na uwagę zasługuje również fakt, że sam autor uznał opisywaną książkę za wprowadzenie (sic!) do filozofii dramatu, jedynie jako ułamek (kompendium) całej wiedzy na to obszerne zagadnienie. Dzięki niej więc osoby zainteresowane daną tematyką mogą odnaleźć szereg licznych inspiracji, które pomogą im w rozwijaniu swoich horyzontów. Tischner nie waha się wykorzystywać jasnych dla większości kodów kulturowych – jako przykłady stosuje między innymi zachowanie Raskolnikowa (głównego bohatera „Zbrodni i kary” Fiodora Dostojewskiego) czy też dramat „Ryszard III” Williama Shakespeare’a.

Na koniec oddajmy głos autorowi, który w przepiękny sposób spuentował cały wywód w ostatnim podrozdziale tego dzieła: „Na początku dramatu rodzi się pytanie: kim jesteś? Na końcu widnieją dwie przeciwne sobie możliwości: przeklęty lub błogosławiony. Dramat człowieka toczy się wśród tych możliwości. Co one znaczą? Tego dokładnie nie wiemy. Niewiedza ta nie przeszkadza nam jednak żyć wśród innych i siebie. Gdyby pewnego dnia znikły nam z oczu i uszu, stanęlibyśmy bezradni na scenie świata, jak słowa, które zapomniały o regułach czyniących z nich mowę gramatyki.” (s. 307). Miejmy więc nadzieję, że uda nam się odnaleźć pomiędzy próbą odnalezienia własnej tożsamości, a ostatnim życiowym wyborem.

Autor: Przemysław K.

Józef Tischner „Filozofia dramatu” wydawnictwo ZNAK, Kraków 2012 s. 320

Rok 1975. Na Uniwersytecie Jagiellońskim Jan Błoński wygłasza wykład mający na celu porównanie twórczości Czesława Miłosza i Juliana Przybosia, który następnie, po sześciu latach, został wydany w tomie „Romans z tekstem”. Na pewno nikt nie przypuszczał, że to pozornie nieznaczące wydarzenie tak radykalnie wpłynie na życie jednego ze słuchaczy. Na sali siedział bowiem zafascynowany polską literaturą, młody doktorant, który po usłyszeniu fragmentów zacytowanych przez profesora, wierszy wyczuł w nich zwiastun ogromnego talentu poetyckiego. Nie zdając sobie wówczas sprawy z tego na jak głębokie wody wypływa postanowił rozpocząć pracę nad studium o twórczości przyszłego noblisty. W ten oto sposób rozpoczęła się przygoda trwająca aż do dzisiaj. Ogromna, stale pogłębiająca się fascynacja poezją, a przede wszystkim postacią samego autora do dziś daje o sobie znać kolejnymi książkami i artykułami pomagającymi innym czytelnikom w lepszym zrozumieniu dorobku prawdopodobnie jednego z najwybitniejszych współczesnych pisarzy jakich nosiła

 polska ziemia. Chwilę po pierwszym, jeszcze niebezpośrednim kontakcie z Czesławem Miłoszem, badacz wyjeżdża do Francji, gdzie swobodnie może rozwijać swoje badania. Ich kulminacją stała się znajomość osoba z Miłosza, najpierw budowana za pomocą rozmów, korespondencji, a następnie, u schyłku życia poety, za pomocą długich literacko-światopoglądowych krakowskich dysput.

Wspomniane powyżej studium zatytułowane „Moment wieczny. Poezja Czesława Miłosza” zostało pierwotnie wydane w paryskim wydawnictwie Libella w 1987 roku, a następnie sukcesywnie uzupełniane (w latach: 1993, 1998, 2011) o analizy następnych tomów poetyckich. Niestety, śmierć Czesława Miłosza zatrzymała ten proces i w ubiegłym roku światło dzienne ujrzało ostatnie, monograficzne wydanie. Dostaliśmy więc do rąk znacznie poszerzoną czwartą edycję zawierającą w sobie analizę całego procesu kształtowania się jego programu poetyckiego. Na uwagę zasługuje również fakt, że z większością zawartych tutaj analiz noblista miał okazję się zmierzyć i wspomóc badacza swojej twórczości bezcenną radą.

Choć jest to dysertacja, to książka ta nie jest napisana hermetycznym językiem, a jej styl pokazuje nam, że nawet sam autor (będący bez wątpienia znawcą tematu) nie analizuje w ujęciu całościowym dorobku poetyckiego Miłosza, ponieważ jest w pełni świadom iż takie postępowanie byłoby z gór

y skazane na porażkę. Skupia się więc „jedynie” na najbardziej wyrazistych aspektach i najczęściej występujących nurtach łączących całą tematykę tych utworów.

Bardzo odpowiada mi styl w jakim została napisana ta praca, autor będąc świadom ogromu całego dorobku poetyckiego Miłosza nie analizuje jego całej twórczości we wszystkich możliwych aspektach lecz koncentruje się na kilku najważniejszych nurtach ściśle łączących tematykę całego dorobku poetyckiego. Wszystko to daje nam do zrozumienia, że prawdopodobnie nikt, oprócz chyba samej postaci noblisty (co także nie jest zbyt pewne) nie zdołałby wszystkich wierszy zamknąć w sztywnych ramach krytycznej analizy i interpretacji nie skazanych z góry na sromotną porażkę.

Na uwagę zasługuje także ogrom przestudiowanego przez badacza materiałów, który wchodzi w liczne polemiki z innymi badaczami Miłosza pozwalając nam jednocześnie śledzić ich tok. Wszystko to potwierdza, że monografia ta jest idealnym „podręcznikiem” dla kogoś kto chce zrozumieć jak najwięcej z twórczości tego poety.

*

A teraz, po trzydziestu dwóch latach od pierwszego bezpośredniego spotkania z Miłoszem, dzięki zebraniu w tej książce wielu tekstów mających pomóc nam w lepszym zrozumieniu jego osobowości, twórczości i przede wszystkim różnorakich postaw, jakie przyjmował przez całe swoje, jakże bogate, życie badacz jego twórczości chce spłacić choć w minimalnej cząstce zaciągnięty u niego duchowy dług wdzięczności. Czytamy więc tutaj arcyciekawe eseje porównawcze, osobiste wspomnienia, teksty okolicznościowe, recenzje oraz listy wysłane jeszcze z Berkeley do młodego adepta literatury. Na uwagę zasługują więc na pewno zamieszczone tutaj cztery nigdzie dotąd niepublikowane rozmowy mające na celu usystematyzowanie dotychczasowej wiedzy na temat pewnych okresów życia Poety i wyjaśnieniu nieścisłości o nich. Bardzo interesujący jest wywiad przeprowadzony w roku 1995 ze Stanisławem Stommą, który wraz z Miłoszem chodził do szkoły i wprowadził go do petu, związanego prawdopodobnie ze środowiskiem masonów. Dzięki tej organizacji ci dwaj młodzieńcy mogli w szerszym gronie podyskutować o wybranych lekturach skonfrontować własny światopogląd z wyobrażeniami kolegów i wyrobić sobie ocenę na dorobek wielu pisarzy. Żarliwym dyskusjom został poddany między innymi Henryk Sienkiewicz, którego „antysienkiewiczowski” Miłosz stale krytykował między innymi za „Quo vadis”, uważane przez niego za kiczowate pod wieloma względami. Inne rozmowy, przeprowadzone z Aleksandrem Matuszewskim, małżeństwem Turowiczów oraz Andrzejem Buszą pokazują jak postać Noblisty zmieniła ich życie. Następne części zostały poświęcone szczegółowym analizom poświęconym przede wszystkim licznym interakcjom środowiskowym jakie wzbudzała postać Miłosza, który będąc „obywatelem świata” stale wdawał się w rozliczne dyskusje z innymi ludźmi zajmującymi się literaturą. Badacz dokonuje wiwisekcji (czy też przeglądu elementów wspólnych i skrajnie różnych) twórczości Tadeusza Różewicza czy Witolda Gombrowicza, aby odnaleźć bardzo interesujące powiązania kontekstów ich dorobku z twórczością (w szczególności w sferze poetycko-eseistycznej) noblisty.

Tom ten jest zbiorem niezbyt ze sobą powiązanych tematycznie tekstów, które powstały na przestrzeni kilkunastu ostatnich lat. Dzięki temu każdy z potencjalnych czytelników (teoretycznie zainteresowany innymi aspektami tutaj poruszonymi) znajdzie w nim coś dla siebie tj. tekst dla niego „najodpowiedniejszy”. Mnie szczególnie przypadły do gustu fragmenty traktujące o sytuacji w Polsce po śmierci Miłosza, która wbrew pozorom nie była taka jaka być powinna. Na dowód tego wystarczy jedynie przytoczyć ten najbardziej wyrazisty fragment: „Gorzki paradoks: coraz bardziej ceniony za oceanem, uznawany w Stanach Zjednoczonych za jednego z największych twórców XX wieku, w Polsce, pod koniec życia – trzeba to wreszcie głośno powiedzieć – był prawie zapomniany. Medialny szum, jaki wywołała jego śmierć, dymy kadzidlane, podniosła retoryka mów pogrzebowych i wielotysięczny tłum, który odprowadził Go na miejsce wiecznego spoczynku – nie mogą przysłonić smutnych faktów: jego dzieła zebrane nie znajdowały wielu nabywców […]. Teraz wkroczył do literackiego czyśćca. W jakiej postaci, po latach, wychynie? Co z jego dzieła odczytają następne pokolenia?” (str. 283). Taka niestety jest smutna prawda – w dzisiejszych czasach o wiele więcej uwagi polskiemu poecie poświęca się za granicą niż w jego rodzimym kraju. Proces ten stale przybiera na sile na przykład dzięki wprowadzeniu jego utworów do szkolnych podręczników co nieuchronnie skazało je na „szkolny banał” (str. 263). Na szczęście mamy jeszcze w Polsce wielu ludzi (do których zalicza się między innymi autor opisywanych pozycji), którzy nie pozwolą na to, aby ludzie zapomnieli, że kiedyś, jeszcze tak niedawno, żył u nas tak wybitny poeta. To właśnie dzięki nim została zorganizowana druga edycja Festiwalu Miłosza, która uświadomiła wielu czytelnikom, że twórca ten nigdy nie był hermetyczny, a prawa do zachwycania się jego dorobkiem nikt nam nie zabierze.

Całość została uzupełniona o jedenaście fotografii między innymi związanymi z wizytą Czesława Miłosza w pałacu w Łańcucie w październiku roku 1992.

Autor: Przemysław K.

Aleksander Fiut „Moment wieczny. Poezja Czesława Miłosza” Wydawnictwo Literackie, Kraków 2011 s. 424

Aleksander Fiut „Z Miłoszem” Wydawnictwo Fundacja Pogranicze, Sejny 2011 s. 353

Minęło zaledwie niecałe pół roku od czasu, gdy miałem okazję przeczytać książkę „Człowiek, który pokochał Yngvego”, a już pojawił się na rynku drugi tom cyklu autorstwa Torego Renberga – chyba najbardziej obiecującego norweskiego pisarza. Dostajemy do rąk pozycję będącą podręcznikową kontynuacją swojej poprzedniczki. Ma jednak jedną, elementarną wadę: brakuje jej tego co wcześniej było fundamentem i osią całej opowieści. Autor uznał bowiem portret psychologiczny głównego bohatera za rozwinięty do dostatecznego poziomu i nie ma zamiaru do niego wracać.

W „Człowieku…” mieliśmy okazję poznać Jarlego od jak najgorszej strony. Młody człowiek nie mógł znaleźć w otaczającym go świecie odpowiedniego miejsca dla swej skomplikowanej psychiki i przez to na każdym kroku popełniał liczne błędy, których po prostu często nie zauważał. Teraz, po kilku latach, młodzieniec zaczyna powoli przekształcać się w dorosłego mężczyznę i jest świadomy swojej dawnej lekkomyślności. Należy więc teraz przystąpić do nieuchronnego i powolnego rozliczenia z burzliwą przeszłością. Choć pierwszy rozdział (o wiele mówiącym tytule: „Jaki mamy dziś dzień?”) daje nam do zrozumienia, że Jarle nadal cały wolny czas poświęca na alkoholowe imprezy to należy zauważyć,  iż całkiem zmienił swoje otoczenie: kontaktuje się z o wiele mniejszą niż dotychczas grupą osób (czyżby pierwszy krok do uczynnienia z niego artystycznego samotnika?) i (co jest bezwątpienia najważniejsze) przeprowadził się ze Stavanger do Bergen, gdzie uczy się na miejscowym uniwersytecie i pisze pracę magisterską w której chce opisać proustowską onomastykę.

Jest  6 września 1997 roku. Kilka dni wcześniej otrzymał list od policji proszącej go o stawienie się na badania mające potwierdzić jego ojcostwo. Okazuje się bowiem, że ma prawie siedmioletnią córkę z Anette Hansen, z kobietą której prawie nie pamięta. Nie minęło wiele czasu i już otrzymuje kolejną korespondencję w której dowiaduje się, że jego córeczka (tytułowa Charlotte Isabel Hansen) przyleci do niego, aby nareszcie poznać swojego prawdziwego ojca i spędzić z nim swoje urodziny.

Renberg nadal wykorzystuje interesujący koncept, jednak nie umie (lub nie chce) nim umiejętnie pokierować, co automatycznie wiązałoby się z podporządkowaniem mu całej historii. Proces ten znacznie zyskał tutaj na jakości, ponieważ na pierwszy rzut oka można rozpoznać tę specyficzną technikę pisarską i starać się w odpowiedni sposób ją zinterpretować. W poprzedniej pozycji było to zręcznie zakamuflowane, więc całość przekazu znacznie traciła na wartości. Wszystko to ma przełożenie na fabułę, która, zważywszy na objętość książki, jest stosunkowo uboga, choć tak naprawdę nie chodzi tu o snucie opowieści lecz o próbę wnikliwej obserwacji młodego człowieka, nie mogącego poradzić sobie z natłokiem problemów.

Autor: Przemysław K.

Tore Renberg Charlotte Isabel Hansen, przeł. Katarzyna Tunkiel Wydawnictwo: Akcent, liczba stron: 348, Warszawa 2012

„Przezroczyste przedmioty” to najbardziej niedoceniana książka Vladimira Nabokova. Powodem tego jest zapewne jej skromna objętość, oczywiście przy założeniu, że w przypadku tego autora możemy mówić o jakimkolwiek wyrazie skromności. Ta krótka powieść została pierwotnie wydana w 1972 roku w języku angielskim, jako jego przedostatnia powieść. Przez wielu uważana za osobliwy „odpoczynek” od wydanej trzy lata wcześniej „Ady”, czyli utworu odmiennego pod wszelkimi względami i o wiele bardziej obszerniejszego. Jako przedostatnia pozycja w dorobku tego wybitnego autora  zawiera wiele kluczowych cech jego doświadczonego pisarskiego warsztatu i przede wszystkim uzmysławia nam, że twórca ten nawet u schyłku swego życia nieustannie poszukiwał najodpowiedniejszej formy wyrazu poprzez walkę z klasyczną powieścią. Bardzo dobrze się stało, że ta bezwątpienia ważna pozycja została w ostatnim czasie wznowiona przez warszawskie wydawnictwo MUZA, które poprosiło Leszka Engelkinga, jednego z najwybitniejszych badaczy twórczości Nabokova, o napisanie posłowia. Dzięki jego nieocenionej pomocy mamy możliwość choć w niewielkim stopniu rozwikłać wiele skrzętnie ukrytych tutaj zagadek i literackich aluzji.

Niestety, tak jak wielu wcześniejszych czytelników tej książki popełniłem na początku karygodny błąd. Nietrudno bowiem dojść do mylnego wniosku, że cała kwintesencja tego dzieła została skondensowana w tych pierwszych trzech zdaniach:

Oto właściwa persona. Hej tam, persono! Nie słyszy.

Już tutaj, na samym początku, podczas lektury pierwszych fraz rozdziału mającego formę wstępu, czytelnik natrafia na górę, której szczytu nie sposób dostrzec z natłoku chmur. Wszystko to swoje podłoże ma w tym, że bardzo trudno wskazać ich prawidłową i nieskalaną błędem interpretację, których ilość możemy chyba jedynie porównać do ogromu wszystkich miłośników Nabokova. Bardzo dociekliwy odbiorca będzie jednak w stanie wyróżnić dwie możliwości, jak się okazuje z góry skazane na sromotną porażkę. W najbardziej bezpośredni sposób można je bowiem odczytać jako „oczywistą” aluzję do postaci głównego bohatera, Hugo Petersona, zwanego także Personem; zaś z bardziej odleglejszej perspektywy wolno odnieść je do każdej osoby, gdyż jak wiadomo słowo „person” w języku angielskim oznacza osobę. Podczas pokonywania dalszych akapitów zaczynamy stopniowo dostrzegać kluczową istotę pierwszego rozdziału, wyjaśniającego istotę pierwszego rozdziału i tytułu, który zawiera w sobie, jak w pigułce cały skompresowany przekaz tej pozycji. Według tego kolejnego klucza interpretacyjnego każdy przedmiot jest równolegle umiejscowiony w kilku wymiarach ludzkiego i pozaziemskiego postrzegania. Jedynie pisarz, jako „przetwórca” i osoba produkująca kulturowy (niematerialny) przekaz, tworzący w danym, ściśle określonym, elemencie czasoprzestrzeni może/musi przeniknąć przez „cienka powłokę rzeczywistości” i w odpowiedni (najlepiej mistrzowski) sposób przekazać swym czytelnikom realny, w żadnym wypadku nie niekształcony, opis tej materii. Jednym  z takich quasi-nadajników jest prawdopodobnie sam autor, który w opisywanej pozycji kilkakrotnie w iście chorobliwy sposób opisuje powstawanie różnych przedmiotów, czego przykładem może być „sprawozdanie” z całego „życia” ołówka, odnalezionego przez bohatera w szafce. Takie postępowanie skutecznie pomaga w scaleniu utworu, kształtowanego na wzór helisy. Moglibyśmy je zatem bez problemu sklasyfikować jako nieszkodliwe dygresje, niestety zostałby wtedy poczyniony jeden z wielu błędów, są one bowiem w rzeczywistości najważniejszymi, choć na pozór nic nie wnoszącymi do całości, elementami tej powieści. Wszystko to wygląda bardzo wiarygodnie, jednak po uważnej lekturze całej powieści i posłowia, gdzie został zacytowany fragment jednej z wypowiedzi Nabokova, która traktuje o pierwszych recenzjach „Przezroczystych przedmiotów”, bardzo łatwo dojść do wniosku, że dopiero ludzka dusza (po śmierci ciała) jest w stanie przejrzeć każdy przedmiot we wszystkich jego wymiarach, a pisarz, jako jednostka, która nie przeszła przez ostatni moment ziemskiej egzystencji, nie jest w stanie poradzić sobie z przeszłością danej istoty. Następną bardzo istotną kwestią, o której nie sposób tutaj nie wspomnieć, jest próba identyfikacji narratora. Jest nim zapewne tajemniczy Niemiec, pan R., który prawdopodobnie wypowiada ostatnie zdanie tej książki: „Tylko spokojnie, synu, nic na siłę” – są one prawdopodobnie pożegnaniem, umierającego w płomieniach, głównego bohatera ze światem żywych i serdecznym zaproszeniem go do równoległego wymiaru, czyli życia pozaziemskiego. Przez to spostrzeżenie może nasunąć nam się także przypuszczenie, czy aby pan R. nie jest czasem także autorem wspomnianych trzech zdań otwierających powieść, a nawet twórcą całości. Ta bardzo skrótowa analiza skutecznie uzmysławia nam, że problem całościowego zrozumienia całego przekazu tej pozycji jest tak nieosiągalny, że aż trudny do jasnego zdefiniowania, a lektura jakiegokolwiek utworu Nabokova jest do tego stopnia procesem intymnym, że czytelnik nie powinien sugerować się opinią innych.

Hugo Persona, wspomnianego już głównego bohatera, poznajemy podczas jego czwartej podróży do Szwajcarii, gdzie przebywa, aby odnaleźć źródło swoich dawnych, powracających właśnie wspomnień. Następnie narrator przekazuje nam trzy dawki retrospekcji w których opisuje wcześniejsze wojaże bohatera po tym kraju, który odwiedził po raz pierwszy w wieku dwudziestu dwóch lat. Podczas jednej z takich podróży trafia z ojcem do sklepu odzieżowego, gdzie ten, chcąc przymierzyć spodnie, umiera w śmiercionośno-komicznej pozie. Dopiero dziesięć lat po tym wydarzeniu musi znowu powrócić do tego kraju, aby, jako redaktor amerykańskiego wydawnictwa, aby porozmawiać z panem R. – tajemniczym pisarzem, który ociągał się z przesłaniem najnowszej, zamówionej książki do oficyny. Ten pobyt okazuje się kulminacyjny: poznaje w pociągu piękną Armandę, jak okaże się później swoją przyszłą żonę, która uczyła się w szkole dla cudzoziemek z jedną z wcześniejszych kochanek Hugona – Julią będąca na dodatek pasierbicą wspomnianego powieściopisarza. W rezultacie pisze krótki list do nowej znajomej zawierając w nim nadzieję o ich przyszłym spotkaniu. Bardzo trudno powiedzieć cokolwiek konkretnego na temat ich miłości, ale jej głównym skutkiem jest małżeństwo i przeprowadzka do Nowego Jorku, gdzie Hugo w sennym transie widzi dawno spotkaną kobietę uciekającą przed pożarem mieszkania przez okno. Mężczyzna postanawia ją zatrzymać wykorzystując na jej szyi „profesjonalny” chwyt. Po chwili budzi się na podłodze w objęciach swojej uduszonej żony.

Nabokov kolejny raz dzięki tej książce udowadnia, że nie bezpodstawne jest nazywanie go mistrzem prozy zaangażowanej. Oszczędne operowanie słownictwem skutkuje prozą minimalistyczną, treściwą w przekazie i jednocześnie, co chyba najważniejsze, wydajnością dzięki której możemy sięgnąć w głąb psychiki głównego bohatera, który próbuje poznać istotę swojego bytowania na ziemi. Wszystko to przeplatane jest bardzo interesującą historią młodego człowieka poszukującego swojego ostatecznego miejsca i życiowej miłości.  „Przezroczyste przedmioty” to więc idealny wyraz wyczucia szczegółu i pedanterii tego autora mającego, coraz rzadziej już spotykane, wyczucie rytmu narracji w stwarzaniu hermetycznego świata, nie znoszącego ingerencji osób postronnych.

Autor: Przemysław K.

Vladimir Nabokov: Przezroczyste przedmioty. Przełożyła Jolanta Kozak. Wydawnictwo MUZA, Warszawa 2011, s. 142

Bardzo szkoda, że dopiero teraz, po dwudziestu pięciu latach od pierwszego nowojorskiego wydania, polski czytelnik ma okazję do zmierzenia się z najbardziej znaną powieścią Tima Powersa, który w polskim środowisku fantastycznym jest prawie nieznany. Niestety takie postępowanie zapewne podyktowane jest tym, że na jej podstawie powstał scenariusz do najnowszej części „Piratów z Karaibów”, bardzo popularnego cyklu amerykańskich filmów przygodowych, które w krótkim czasie zyskały ogromne uznanie także w Polsce. Jest wiele przesłanek ku temu, że w przeciwnym razie, ta pozycja nigdy nie trafiłaby do naszych rąk. Wielu zapewne odmówi sobie przyjemności lektury tej powieści, uważając że reklamowanie książki informacją o jej ekranizacji jest jedynie tanim chwytem marketingowym, skutecznie stosowanym na fanach dużego ekranu. Choć kryje się w tym pewne ziarenko prawdy warto jednak wspomnieć o tym, że opowieść Powersa ma niewiele wspólnego ze swą filmową adaptacją, co nie jest chyba zbyt wielkim zaskoczeniem.

Akcja tej powieści, z nielicznymi retrospekcjami, została umiejscowiona na Morzu Karaibskim w roku 1718, czyli w czasach kiedy piractwo było dla żeglarzy nieodłącznym elementem codziennego życia. Wiele pomieszanych ze sobą wątków, kształtowanych na licznych płaszczyznach, zostaje w kluczowym elemencie zespolone i już, bez zbędnych przeszkód, możemy spokojnie podążać za Johnem Chandagnacem, który wyrusza w dalekie strony, aby odebrać swemu przebiegłemu wujowi pokaźny spadek po dziadku, który należy się tak naprawdę zmarłemu ojcu głównego bohatera. Podczas tej podróży poznaje Elizabeth Hurwood, piękną kobietę, w której zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Zaraz po tym, statek którym płynęli, zostaje zaatakowany przez korsarzy dowodzonych przez legendarnego Philipa Daviesa. Składa on Johnowi propozycję nie do odrzucenia: albo dołączy do pirackiej bandy, albo zostanie natychmiast zabity. Zrozpaczony młodzieniec wybiera życie wśród korsarzy i przez następne długie tygodnie całą swą uwagę koncentruje na marzeniach o ucieczce z ukochaną.

„Na nieznanych wodach” to powieść napisana mistrzowskim językiem, dzięki któremu czytelnik może w pełni zagłębić się w akcję pełną grozy i genialnie skonstruowanych zwrotów akcji. Historia ta, wypełniona do granic możliwości eksplodującymi w niej emocjami, jest idealnym dowodem na to, że Powers to bez wątpienia literacki architekt obdarzony ogromnymi umiejętnościami do tworzenia barwnych opowieści o piratach, które nawet dzisiaj – w czasach współczesnych – mogą zaciekawić i wzbudzić wiele uśmiechów na twarzy czytelnika. Jest to twórca, który bez najmniejszych trudności łączy świat fikcji i faktów, czego przykładem może być wprowadzenie do tej opowieści legendarnej postaci Czarnobrodego, który uważany był za najgroźniejszego pirata XVIII wieku. Czytając tą napisaną z ogromnym rozmachem książkę nie sposób nie dostrzec licznych nawiązań do Jamesa Fenimora Coopera, który jest jednym z najważniejszych twórców awanturniczo-przygodowej konwencji. Użyte przez niego motywy, często głęboko zakorzenione w świadomości ówczesnych amerykanów na stałe zmieniły postrzeganie literatury tak zwanego nowego kontynentu. Autor ten był jednym z kluczowych prekursorów powieści marynistycznej, której treść skoncentrowana jest na tematyce wojen morskich ze szczególnym uwzględnieniem wątku miłosnego i częstym idealizowaniem głównych bohaterów. Dzięki temu podczas lektury zapewne nie raz zostaniemy mile zaskoczeni przez autora, który dzięki głębokiej, wyszukanej i nie przytłaczającej czytelnika fabule pomoże poznać mu nieszablonowe postacie, które odbiorca zapamięta na długo. Choć  bohaterów jest niewiele to każdy z nich posiada jasno określone miejsce w akcji i z góry wyznaczoną rolę, po której spełnieniu znika bez najmniejszego śladu. Ta łatwa w odbiorze i zachwycająca książka idealnie wpisuje się we współczesny nurt popkultury, starający się uczynić z fantastyki jeden z gatunków literatury rozrywkowej, dzięki czemu konwencja ta staje się coraz bliższa mniej wymagającemu czytelnikowi.

*

Robert M. Wegner dziewięć lat temu zadebiutował w czasopiśmie Science Fiction opowiadaniem Ostatni lot nocnego kowboja, następnie również w tym periodyku opublikował kilka tekstów, których ciepłe przyjęcie popchnęło go do rozwinięcia swych fantastycznych wizji w bardziej obszerniejszych tekstach. Owocem jego pracy stały się dwa obszerne tomy opowiadań opatrzone jednym wspólnym tytułem: Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Każdy z nich został podzielony na dwie części, z których każda opowiada odrębną historię toczącą się w innej części Meekhanu – imperium osadzonym w bliżej nie określonym czasie i przestrzeni, często przypominającym na wpół mityczne, średniowieczne cesarstwa, w których ludzie przeróżnych narodów, wierzeń oraz posługujący się różnorakimi dialektami muszą walczyć z licznymi przeciwnościami losu.

Bardzo rzadko polscy czytelnicy mają okazję do zmierzenia się z tak wielopłaszczyznowymi opowieściami ewoluującymi na ich oczach, a stworzonymi przez rodzimego autora. Teksty te, pod warstwą suchej fabuły, częściowo pozbawionej artyzmu, ukrywają sferę metaforyczną pokazującą jak na pozór proste opowiadania mogą pomóc nam w zrozumieniu otaczającej nas rzeczywistości. Nie są one, na pierwszy rzut oka, w żaden sposób ze sobą powiązane, jednak po przeczytaniu wszystkich dostrzegamy, że układają się w jeden wspólny kalejdoskop powolnego wprowadzania odbiorcy w realia wymyślonego świata. Każdy z nich, w ujęciu indywidualnym, jest tak naprawdę jednym z wielu elementów ciekawej opowieści, które zbiegają się wokół tematu mitycznych Wojen Bogów – zadufanych w sobie bytów, mających za nic życie ludzi, traktujących ich jako narzędzia do realizacji swych chorych fanaberii.  Dopiero z tej perspektywy widzimy, że Wegner z biegiem czasu staje się mistrzem krótkiej formy osadzonej w fantastycznej konwencji. Choć tom pierwszy prezentuje raczej dobry, jednolity dla wszystkich tekstów poziom, to jednak dopiero w drugim widać wychwalany przez wszystkich jego miłośników epicki styl oraz dynamizm w nieustannym zmienianiu płaszczyzn narracyjnych. Dzięki znacznym umiejętnościom tego autora w wykorzystywaniu konwencji rozrywkowej odbiorca bezgranicznie zagłębia się w obfite opisy Meekhanu, co skutkuje oczekiwaniem na następne opowiadania tego dobrze zapowiadającego się pisarza. Jesteśmy zachęcani do lektury ciekawą, nieprzejaskrawioną i co najważniejsze solidnie skonstruowaną fabułą, zbudowaną na fundamencie emocji, które targają bohaterami, fakty zaś odsuwane są na dalszy plan, ponieważ dla tego twórcy ważniejszy jest bezpośredni kontakt z czytelnikiem. Są to dobrze napisane opowiadania z zachowaniem wszystkich cech gatunkowej fantastyki. Ich twórca nie próbuje walczyć ze sztywnymi ramami konwencji, Wegner wykorzystuje schematy z których wielokrotnie korzystali jego poprzednicy, nie wprowadza żadnych indywidualnych cech do swojej hermetycznej prozy. Bardzo trudno go za to ganić, każdy pisarz ma prawo do wyboru własnej techniki, a każdy jego tekst nie musi być przecież przełomowy i nowatorski w przekazie. Warto jednakże często zwrócić uwagę na świeże spojrzenie, z nieznanej dotąd perspektywy, na te elementy literatury, które już dawno zostały odsunięte na dalszy plan. Te dwie książki pokazują jak znaczne umiejętności i talent pomagają w rozwijaniu własnej formy poprzez użycie sprawdzonych chwytów. Wymaganie od początkującego pisarza, dopiero kształtującego swoją literacką osobowość, aspiracji do przełamywania wszelkich gatunkowych granic powinno być uważanie więc za kardynalny błąd. Te teksty są więc doskonałym dowodem na to, iż proste, połowiczne i skupiające się na zewnętrznej płaszczyźnie tekstu, narzędzia percepcyjne są złą techniką choć często błędnie wykorzystywaną do analizy dzieł zaliczanych do fantastyki, której, niekiedy źle odczytywana, pozorna prostota i plastyczność porywa ogromne rzesze czytelników wkraczających w szeroki świat literatury.

Wegner stworzył swój bardzo interesujący klimat, połączenie tajemnicy z oczywistością, dzięki której bawi się obraną przez siebie formą, bez ukrytego patosu i wyszukania, dodając do niej coraz to nowe elementy, których choć nie ma tutaj zbyt wiele, jednak są dobrze dopracowane i pasujące do całości.  Pierwsza połowa tomu otwierającego cykl, Północ – Południe, traktuje o losach legendarnej Szóstej Kompanii Górskiej Straży, która wśród społeczeństwa rozsławiła się jako grupa ludzi o niezłomnych charakterach wojowniczych górali, obdarzonych ogromną odwagą i przepełniającą ich chęcią obrony obywateli. Ich głównym zadaniem jest obrona rozległych granic, jednak niejednokrotnie ich umiejętności wykorzystywane były w bardziej skomplikowanych misjach, podczas których udowodnili, że są o wiele lepsi od regularnej armii. Już rozpoczynający cykl tekst – Honor górala – od razu wprowadza czytelnika w na wpół mistyczną żołnierską rzeczywistość, Idąc coraz dalej trudno uniknąć wrażenia, że autor posegregował swoje opowiadania, aby wytworzyć w czytelniku napięcie i bezwolne poczucie zaakceptowania wpływu pisarza na odbiorcę. Zaś część druga, według mnie bez porównania o wiele ciekawsza, opisuje zmagania Yatecha, wojownika z plemienia Issaram, z tradycją własnego rodu, która nie pozwala mu na ujawnienie wyglądu swojej twarzy obcym.  Tom drugi, choć na pozór ma bardzo nikłe powiązania ze wcześniejszymi tekstami, w ujęciu ogólnym mieści w sobie wszystkie już wcześniej użyte motywy, doskonaląc i rozwijając je za pomocą wprowadzenia nowych bohaterów prezentujących inne wartości życiowe od swych poprzedników.

Chociaż cykl opowiadań z meekhańskiego pogranicza Roberta M. Wegnera nie został jeszcze definitywnie zamknięty już teraz możemy powiedzieć, że autor ten posiada bardzo dobry, choć jeszcze nie w pełni wykształcony, warsztat twórczy; należą mu się ogromne podziękowania za to, że nie pozwala nam uwierzyć w upadek polskiej fantastyki, która jak widać nadal ma się bardzo dobrze.

Autor: Przemysław K.

Tim Powers Na nieznanych wodach przeł. Łukasz Małecki Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2011

Robert M. Wegner Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ – Południe Powergraph, Warszawa 2010

Robert M. Wegner Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód Powergaph, Warszawa 2010

Jak powszechnie wiadomo Józef Hen reprezentuje bardzo interesującą szkołę pisarstwa realistycznego, dogłębnie sięgającego do istoty życia, wyrazistego aż do przesady. Dobrze się składa, że wznowiono dwie, chyba najbardziej znane, jego powieści: „Nowolipie” i „Najpiękniejsze lata”, napisane jeszcze u schyłku ubiegłego wieku. Z dzieł tych, opisujących dzieciństwo i młodość pisarza wyłania się wspaniała opowieść o mężczyźnie, który bardzo wiele przeżył, jednak dzięki swojemu oporowi nigdy nie zatracił człowieczeństwa, gdy przebywał na obczyźnie nigdy choć na chwilę nie zwątpił w to, że kiedyś wreszcie powróci do ojczyzny, za której istnienie wielu ginęło. Ta bardzo intymna książka została zadedykowana dzieciom pisarza: Ewie i Tomkowi, którym chciał opowiedzieć o latach swojego burzliwego dzieciństwa i pozornego wchodzenia w dorosłość, zakłóconą przez okrutne jarzmo wojny. Dzięki temu mamy możliwość zmierzenia się z historią napisaną przez dorosłego, doświadczonego twórcę, który wraca do czasów swojego dorastania, do dawnej Warszawy i ukochanych Nowolipek, gdzie jak wszyscy jego rówieśnicy przeżywał pierwsze niepowodzenia, problemy wydające się na pozór niemożliwe do rozwiązania i próby literackiego życia, urzeczywistniane na łamach „Małego Przeglądu” założonego przez Janusza Korczaka. Jako przyszły scenarzysta i reżyser z zapałem chodzi do kina, rozwija swoją literacką osobowość poprzez stałe poszukiwanie coraz to nowych lektur. Nauka w słynnym gimnazjum Kryńskiego pozwala mu zdobyć małą maturę… Aż wreszcie „sielankowe” życie zostaje brutalnie zepchnięte na inne tory przez najbardziej kulminacyjne wydarzenie jego dotychczasowej egzystencji – Warszawa zostaje zbombardowana, a widoczne już kilka lat przed wojną stale przybierające na sile represje wobec ludności żydowskiej uzmysławiają mu, że przez wielu, z nieznanego powodu, jest postrzegany jako ktoś gorszy. Niestety, i w tym przypadku odwieczne prawo przemijania dało o sobie znać. Wielu ludzi o których przeczytamy w tej pozycji już od dawna nie żyje. Jednak dzięki temu, że podczas swojego życia natrafili na pisarza, który po latach zdołał uporządkować i zapisać wyrwane z kontekstu wyblakłe wspomnienia, pamięć o nich przetrwa wieki i jeszcze niejedną wojenną zawieruchę. Józef Hen kolejny raz udowadnia nam, że nadal możemy obcować z literaturą wysokich lotów, pokazującą, że jest jeszcze na świecie ktoś, kto nadal pamięta intensywność i barwę dawnego życia, które do dziś w nim żyje i nieustannie daje znać o swoim nieprzemijalnym istnieniu.

Autor: Przemysław K.

Józef Hen: Nowolipie. Najpiękniejsze lata. WAB, Warszawa 2011, s. 475

Sztuka politycznego morderstwa, czyli kto zabił biskupa to jeden z nielicznych reportaży, który w ostatnim czasie pochłonął i wstrząsnął mną do głębi. Jego autorem jest Francisco Goldman, urodzony w 1954 roku pisarz, reporter, wykładowca i tłumacz, stale współpracujący z wieloma prestiżowymi, amerykańskimi czasopismami – publikował między innymi w The New York Times oraz The New York Review of Books. Za temat tej książki obrał Gwatemalę, skąd pochodziła jego matka – dzięki temu zawsze kraj ten był bliski jego sercu. To właśnie tam, w ramach trwającej aż trzydzieści sześć lat wojny domowej, często przechodzącej w brutalną rzeź, wojska z partyzantami zginęło dwieście tysięcy cywilów. Za aż dziewięćdziesiąt trzy procent tych morderstw raport oenzetowskiej komisji Memory of Silence winą obarczył wojsko; co gorsza regularną armię oraz tajne służby wywiadowcze, bezwzględnie stosujące przemoc i represjonujące społeczeństwo, wspierał rząd Stanów Zjednoczonych.

Symbolem walki o sprawiedliwość i upublicznienie prawdy o tamtych wydarzeniach stało się zabójstwo, dokonane dnia 26 kwietnia 1998 roku, biskupa Juana Gerardiego, założyciela Archidiecezjalnego Biura Praw Człowieka (ODHA), które pod jego przywództwem przeprowadziło śledztwo pod hasłem Odzyskania Pamięci Historycznej (REMHI). Jego owocem stało się wydanie, dwa dni przed morderstwem, czterotomowego, drobiazgowo opracowanego, raportu Gwatemala. Nigdy więcej dokumentującego ludobójcze dokonania osób często piastujących wysokie stanowiska w państwie i nadal pozostających na wolności. Prokuratura, znając Gwatemalskie realia, od razu w kręgu swoich zainteresowań śledczych umieściła wojskowych. Autor tej pozycji wysnuwa tezę, w oparciu o zgromadzony materiał, że duchowny został ofiarą ich działań, ponieważ chcieli oni stale pozostawać w poczuciu bezkarności, przeszkadzała im osoba pragnąca odbudowania poczucia sprawiedliwości i nadziei na nią wśród ludności tego kraju. Goldman postanowił na własną rękę dokonać dziennikarskiego śledztwa w tej sprawie; wszystkie swoje refleksje i opinie starał się zawrzeć w opisywanym reportażu, skutecznie tworząc go poprzez wykorzystanie i umiejętne połączenie zapisów wielogodzinnych rozmów jakich dokonał, podczas swoich licznych podróży, z różnymi ludźmi, często ściśle powiązanymi ze sprawą.

Bardzo urzekła mnie bezpośredniość i dystans z jakim autor komentuje kolejne zabójstwa świadków i osób mogących pomóc w odkryciu prawdziwych zabójców. Książka ta jest bardzo opiniotwórcza, dziennikarz stara się przekazać swoją wizję włącznie ze swoją opinią, nie narzucając jej czytelnikowi. Dzięki użyciu takiej techniki możemy bez problemu wyrobić w sobie własne zdanie na temat odległych krajów, pozostających poza kręgiem naszych zainteresowań i zawężonej perspektywy; pomaga pojąć bardzo zagmatwane i wzbogacone szeregiem społecznych zależności realia Ameryki Środkowej, a przede wszystkim Gwatemali. Głębia i trafność przedstawianych tutaj wniosków wzbudziła we mnie coraz większe zaufanie jakim darzę tak dobre reportaże, które odgrywają w literaturze faktu bardzo ważną rolę. Przesłanie tej pozycji jest bardzo wyraziste, pokazuje nam, że jedynie dzięki naszemu wewnętrznemu oporowi przeciw niesprawiedliwości, który powinien przejść w sprzeciw ogólnospołeczny, coś na świecie może się zmienić. Warto również spojrzeć na poruszane tutaj kwestie w ujęciu bardziej ogólnym, światowym. Nawet w dzisiejszych czasach, czasach demokracji, wielu ludzi nie może wyrażać publicznie swojego zdania, nie może domagać się prawdy o otaczającej ich, brutalnej, rzeczywistości, którą kształtują osoby pozbawione wszelkich ograniczeń i skrupułów.  Bardzo trudno znaleźć skuteczne rozwiązanie tych problemów, narastających w czasie ostatniej dekady, często głęboko zakorzenionych w umysłach ludzi, którzy nie potrafią im sprostać. Nawet sam autor, bez wątpienia znawca tematu, nie stwarza w niej żadnych klarownych, skutecznych propozycji do działania.

W kraju tym za nic ma się prawa człowieka, powszechnie istnieje przekonanie, że nawet pijany powinien uważać na to co mówi. Jedyną nadzieją dla obywateli tego państwa jest utworzenie niezawisłego sądownictwa, które powinno być wspierane przez odpowiednio wyposażone służby. Niestety, detektywi mający za zadanie ścigać przestępców są traktowani przez rządzących po macoszemu, ich biura znajdują się w zniszczonych pomieszczeniach, na miejsce morderstw często muszą docierać komunikacją miejską, co skutecznie dyskwalifikuje ich w starciu z ludźmi łamiącymi prawo. Skala zabójstw jest przerażająca: codziennie jest ich siedemnaście, zaś w latach 2000-2006 w tym kraju zginęło około dwadzieścia trzy tysiące  ludzi.

Tytuł tej książki jest oczywistą aluzją do kampanii medialnej jaką wojskowi rozpoczęli po wszczęciu przeciw nim śledztwa. Wszystkimi możliwymi sposobami usiłowali zarzucić, ludziom pragnącym odkrycia prawdy, stwarzanie fałszywych dowodów. Dwoje dziennikarzy – Bertrand de la Grange i Maire Rico – opublikowali artykuł rzekomo demaskujący wszystkie nadużycia dokonane przez ODHA i prokuraturę oraz znacznie pomniejszający wysiłek tych służb włożony w rozwikłanie tej sprawy.  Następnie, w listopadzie 2003 roku,  wydali książkę pod tytułem Kto zabił biskupa? Autopsja politycznej zbrodni podtrzymującą wszystkie wcześniejsze zarzuty oraz rozwijającą je. Co gorsza, Mario Vargas Llosa, ubiegłoroczny noblista,  napisał na jej podstawie tekst, który ukazał się w znanym, hiszpańskim dzienniku El País. Jego działanie, poparte ogromnym autorytetem jaki posiada ten pisarz wśród społeczeństwa, znacznie przyczyniło się do jeszcze większego rozpowszechnienia informacji tworzonych przez osoby nie znające pojęcia etyki dziennikarskiej i pragnące wzbogacić się na krzywdzie innych.

Pisanie takich reportaży wymaga ogromnej odwagi. Goldman niejednokrotnie czuł się szpiegowany, wiedział, że jego życie znajduje się w ciągłym niebezpieczeństwie. Dopiero po skończonej lekturze jesteśmy w stanie dostrzec drugie dno tej książki, ukryty, pod warstwą suchych faktów, sens. Jedynie zakrojone na dużą skalę działania, takie jak międzynarodowe wsparcie, mogą popchnąć ludzi do otwartego sprzeciwu przeciw niesprawiedliwości. Wiele osób na świecie jeszcze nie zrozumiało, że krzywda przez nich wyrządzana innym dzięki takim pozycjom nigdy nie zostanie zapomniana.

Autor: Przemysław K.

Francisco Goldman Sztuka politycznego morderstwa, czyli kto zabił biskupa przeł. Janusz Ruszkowski, Czarne, Wołowiec 2011

China Miéville to czterdziestoletni angielski pisarz fantasy, popularyzator i jeden z czołowych twórców stosunkowo nowego nurtu fantastyki zwanego New Weird. Był wielokrotnie krytykowany za członkostwo w Socjalistycznej Partii Robotniczej co nie przeszkodziło mu w opublikowaniu pracy doktorskiej na temat marksizmu i prawa międzynarodowego. W wolnych chwilach przekazuje swoje doświadczenie twórcze podczas zajęć z kreatywnego pisania na Uniwersytecie w Warwick. Kraken – to jego najnowsza powieść na naszym rynku – był jednym z najbardziej oczekiwanych wydarzeń ostatniego roku w międzynarodowym świecie fantastycznym. Każdy z miłośników tego pisarza oczekiwał od tej powieści wiele, a Miéville chcąc zapewne nie zawieść odbiorców swojej twórczości stworzył utwór niepowtarzalny i na swój sposób dziwny w dobrym tego słowa znaczeniu. Prawdą jest, że autor dokonując reinterpretacji współczesnego dorobku fantastyki naukowej nie mógł w jednym ze swoich dzieł zawrzeć wszystkich, oczekiwanych przez czytelników, motywów, które udało mu się wspaniale zsyntezować i połączyć z własnymi, jak zwykle wzbudzającymi podziw, pomysłami. Warto jednakże wrócić do tematu New Weird, który wydaje mi się kluczowy dla zrozumienia twórczości tego Brytyjczyka. Za twórcę terminu uważa się M. Johna Harrisona, twórcę tak przełomowych dzieł jak Nova Swing czy Światło. Dokonał tego zapewne, aby swoim autorytetem zwrócić naszą uwagę na ten bardzo niszowy podgatunek, który zyskał uznanie u bardzo małego grona czytelników i pisarzy. Miéville, jako nieliczny z nich osiągnął ogromny sukces tworząc w tej konwencji jednocześnie popierając jej ideę i od zawsze wszystkie swoje powieści wpisywał w ten nurt, jakby z przekory chcąc ułatwić pracę krytykom, którzy dotychczas nie mogli, w satysfakcjonujący dla tego twórcy sposób, zinterpretować jego twórczości. Autor ten od zawsze sprzeciwiał się szufladkowaniu jego utworów, próbom umiejscowienia ich w określonym miejscu danego schematu gatunkowego i przyporządkowania do jego określonych reguł.

Powszechnie znany jest ze swej krytyki Tolkiena, którego ocenia jako pisarza ogłupiającego czytelnika i tworzącego literaturę pocieszenia, czym w skuteczny sposób na stałe ukształtował pogląd wielu ludzi na fantastykę co zostało na dodatek pogłębione bezwątpienia ogromnym sukcesem komercyjnym trylogii Władca Pierścieni. Warto także przytoczyć cytowaną przez Jacka Dukaja [Sfinks 09-10/2002] wypowiedź Miéville 'a: Skoro cała frajda polega na braku ograniczeń wyobraźni w fantasy, czemu nie wprowadzić zupełnie innych tematów? Czemu nie użyć fantasy do obnażenia społecznego i estetycznego zakłamania?, która jest dowodem na to, że autor ten całymi garściami czerpiąc od H.P. Lovecrafta, Schulza i Kafki chce równolegle umiejscowić swoje powieści poza wszelkimi możliwymi kategoryzacjami.

Dzieło to zostało napisane na pograniczu urban fantasy, jako że jego akcja rozgrywa się w Londynie – dużej aglomeracji miejskiej – na początku XXI wieku, prawdopodobnie w 2006 roku. To właśnie tam spotykamy Billego Harrowa – głównego bohatera tej powieści – wykonującego obowiązki kustosza w Centrum Darwina, w którym przechowywany jest najcenniejszy eksponat światowych muzeów: zakonserwowana kałamarnica olbrzymia.  Jednym ze smutnych i nudnych obowiązków Billego było oprowadzenie wycieczek, bardzo zainteresowanych pasjonatów, po muzeum. Podczas jednego z takich obchodów, po dotarciu do głównej sali odkrywa, że istota, uważana przez wielu za wcielenie samego boga, zniknęła. Od tego momentu czytelnik z ogromnym profesjonalizmem, niczym w filmie akcji, prowadzony jest jak za rękę do burzliwego i zaskakującego zakończenia. Rozpoczyna się morderczy wyścig o uratowanie świata i zdobycie władzy w Londynie, który okazuje się wielkim żywym organizmem, a jego tkanką żywi się wiele osób obdarzonych magicznymi zdolnościami.

Jest to powieść pełna rozbudowanych metafor, pozornie ukrytych kluczy interpretacyjnych, w przedziwny sposób wykorzystanych motywów literackich będących syntezą współczesnej fantastyki naukowej, co potwierdzało by, że gatunek ten wraz ze swym prężnym rozwojem staje się na swój sposób magazynem kulturowym zbierającym w pigułce dorobek wielu poprzednich twórców literatury. Autor umiejętnie kreuje deliryczno-oniryczne wizje jedynie za pomocą treściwych dialogów, pozostającymi tak naprawdę jedynym wykorzystywanym przez autora środkiem wyrazu, z jednoczesnym umiejscowieniem narracji na drugim planie. Takie postępowanie skutkuje tym, że ogromna dawka groteski i czarnego humoru, przekazywana w tak bezpośredni sposób, w dociekliwych czytelnikach wywołuje niezrozumiałą dla nich melancholię. W rzeczywistości zaś jest to brutalna parodia współczesnych, wyrastających jak grzyby po deszczu, pseudo-religii nieustannie zwiastujących koniec świata. Ta barwna, w wielu miejscach chaotyczna i przeładowana opowieść z surrealistyczno-komiczną nutą jest niestety idealnym przykładem przerostu formy nad treścią. Autor wkraczając w bardzo obiecującą koncepcję fabularną spowodował, że wiele elementów na jakie natrafiamy daje nam do zrozumienia, że Miéville to geniusz, jednak w tym przypadku nie zaprezentował się w pełnej krasie – Kraken to zbiór wielu niewykorzystanych wspaniałych chwytów, które nie zostały niestety przez tego pisarza w tym przypadku umiejętnie rozwinięte.

Autor: Przemysław K.

China Miéville Kraken przeł. Krystyna Chodorowska, Zysk i S-ka, Poznań 2011

Georges Simenon to bezwątpienia pisarz-maszyna, prawdziwy tytan pracy – opublikował ponad czterysta powieści sygnowanych własnym nazwiskiem jak i licznymi pseudonimami.  Ten urodzony ponad sto lat temu w Belgii, piszący po francusku, człowiek powszechnie uważany jest za twórcę powieści kryminalnej, a większość osób zna go zapewne ze słynnego cyklu o komisarzu Maigrecie, który liczy przeszło siedemdziesiąt książek. Paryski ekspres, o którym pragnę tutaj wspomnieć, to powieść pierwotnie wydana w 1938 roku, w wydawnictwie Gallimard – jednym z najbardziej wpływowych oficyn francuskich pod wiele wyjaśniającym tytułem: L’homme qui regardait passer les trans (co w tłumaczeniu daje nam: Mężczyzna, który obserwował pociągi). Jest to utwór bardzo nieznany, co zważywszy na ogromny dorobek tego twórcy, nie jest rzeczą niezwykłą. O wiele bardziej frapujący jest sam wybór konwencji jakiego dokonał Simenon rozpoczynając jej pisanie, wybrał natomiast powieść obyczajowo-psychologiczną, a nie kryminał, którego jest przecież niekwestionowanym królem.

Głównego bohatera tej powieści – Keesa Popingę – poznajemy w Groningen (mieście położonym w północnej Holandii) pracującego w firmie zajmującej się zaopatrzeniem statków. Jest na pozór szczęśliwym człowiekiem: ma piękną willę, kochającą żonę oraz dwójkę dzieci, na których utrzymanie nie żałował pieniędzy. W rzeczywistości jego potomstwo nie było mu bliskie, troszczył się jedynie o ich wartości materialne, duchowo natomiast traktował je jak powietrze, jak zbędny przedmiot, którego utratą nie warto się martwić. Jednak w głębi serca czuje się bardzo nieszczęśliwy i oszukany przez życie, które go brutalnie osaczyło, zmusiło do przestrzegania ścisłych zasad i stosowania iście królewskich manier, wymaganych od człowieka jego stanu; nudzi go drobnomieszczaństwo i wynikająca z tego nuda i monotonność. W rezultacie pewnego dnia czara goryczy się przebrała: spacerując po mieście w poszukiwaniu swojego szefa, odnajduje go w podrzędnym pubie, gdzie zostaje poinformowany o bankructwie przedsiębiorstwa. Obaj upijają się bez opamiętania i postanawiają zmienić swoje dotychczasowe życie. Kees bez żadnego uprzedzenia swojej rodziny wyrusza pociągiem do Amsterdamu, gdzie (przypadkowo) zabija Pamelę – kochankę swojego pracodawcy. Nie wzbudzając w sobie żadnej skruchy i żalu znów zmienia miejsce pobytu – wyjeżdża do Paryża, gdzie poznaje, jak na jego niewybredny gust, przepiękną Jeanne Rozier, która wprowadza go w przestępczy świat miasta. Będąc wielkim miłośnikiem gry w szachy zabawia się z poszukującą go policją w swoistą grę, czyniąc jednocześnie miejscowość, do której trafił, szachownicą do ulubionej gry po której ucieka przed śledczymi. Utwór ten bardzo przypomniał mi Don Kichota, w którym czytamy o Alonzie – mężczyźnie, który całe swoje życie spędził na lekturze opowieści o prawych rycerzach i postanowił zostać jednym z nich. W tym przypadku mamy do czynienia z bohaterem będącym miłośnikiem książek kryminalnych, dzięki czemu nauczył się jak uniknąć aresztowania w czym zapewne pomaga mu jego rozległe wykształcenie i znajomość czterech języków obcych.

Na uwagę zasługuje także fakt, że od samego początku znamy postać mordercy i poznajemy jego arcyciekawe rozmyślania. Brak tu jakiejkolwiek brutalności: autor tak prowadzi narrację, że czytelnik nie jest w stanie w żaden sposób winić Keesa Popingi, gdyż ten nieustannie go uświadamia, iż jego życiem rządził przypadek, a jego czynów nikt nie jest w stanie zrozumieć. Rzeczywistość, która go przytłacza, między innymi za pomocą prasy, nadaje mu przeróżne epitety, takie jak: paranoik, szaleniec i wariat, co jest dla niego całkowicie niezrozumiałe i bezpodstawne. Śledzi patetyczne reportaże o swoich domniemanych zbrodniach, zamieszczane we wszystkich paryskich dziennikach, i, gdy w prasie znikają wzmianki o jego osobie, postanawia wysyłać listy w których objaśnia wiele faktów na temat swojej osoby, aby być stale obecnym w świadomości paryżan. Zdumiewające jest to, że będąc całkowicie nieświadomym tego co robi nieustannie myśli o tym jak jego wizerunek jest odbierany przez francuskie społeczeństwo. Kees przez całą swoją paryską wędrówkę zastanawia się kim tak naprawdę jest, ucieka od swoich dawnych przyzwyczajeń uważając, że mógłby zostać dzięki nim bardzo szybko rozpoznany. Jego pozorna wolność, uzyskana dzięki ucieczce od dawnego życia jest zatem bezsensowna, nadal nie uznaje swojej rzeczywistej tożsamości. Wreszcie, w punkcie kulminacyjnym powieści, gdy trafia do miejsca w którym jest całkowicie odizolowany od ludzi, zdaje sobie sprawę ze swej olbrzymiej naiwności, z którą przegrał morderczą walkę. Bardzo fascynujący profil głównego bohatera w mistrzowski sposób dopełnia gęsta i bardzo mroczna atmosfera Paryża ubiegłego wieku, która sprzyja ukazywaniu degrengolady głównego bohatera. Dobrze się stało, że polscy czytelnicy mogą zapoznać się z tym dziełem w tak mistrzowskim opracowaniu dokonanym przy współpracy z The New York Review of Books; ogromne podziękowania należy również skierować do autora przedmowy – Bogusława Panka – któremu powierzono zadanie wprowadzenia czytelnika w skomplikowany świat simenonów.

Autor: Przemysław K.

Georges Simenon Paryski ekspres przeł. Krzysztof Teodorowicz, WAB, Warszawa 2011